Ogrzewanie podłogowe - wstęp

Ogrzewanie podłogowe należy do ogrzewań płaszczyznowych. W ogrzewaniu płaszczyznowym ciepło przekazywane jest do otoczenia z całej powierzchni grzejnej. Pierwszym tego typu ogrzewaniem było, znane Rzymianom w starożytności, centralne ogrzewanie gorącym powietrzem. Gorące powietrze było rozprowadzane pod podłogą specjalnymi kanałami. W ten sposób ogrzewano łaźnie, a nawet całe domy. Tego typu ogrzewanie zwano Hypokaustum.

W XX wieku wrócono do pomysłu Rzymian i zaczęto stosować ogrzewanie podłogowe z klasycznych materiałów instalacyjnych takich jak stal i miedź. Jednakże dopiero tworzywa sztuczne w tym polibutylen zapoczątkowały masowe stosowanie wodnego ogrzewania podłogowego jako nowoczesnego i higienicznego sposobu ogrzewania.

Głównym elementem ogrzewania podłogowego jest płyta grzewcza. Składa się ona z wężownicy umieszczonej w wylewce. W celu osiągnięcia prawidłowej temperatury czynnika grzewczego należy stosować układy zmieszania, lub ustawić żądaną temperaturę wody grzewczej w kotle. Wybór metody zależy m.in. od tego czy układ ogrzewania podłogowego współpracuje z systemem centralnego ogrzewania grzejnikowego, czy samodzielnie. Ogrzewanie podłogowe może (czasami celowo) współpracować z ogrzewaniem ściennym. Ten sposób ogrzewania mimo wysokich kosztów, zapewnia najwyższy komfort cieplny ogrzewanych pomieszczeń.