Ogrzewanie podłogowe - wylewki i posadzki

Kiedy po pierwszym napełnieniu i pozytywnej próbie technicznej nie stwierdzamy żadnych przecieków, dokonujemy oględzin rur grzejnych (wężownic). Rury nie mogą mieć żadnych uszkodzeń mechanicznych, zadrapań ani załamań. Po wstępnym odbiorze technicznym i oględzinach sporządzamy protokół wraz dokumentacją powykonawczą ułożenia wężownic, dylatacji. Po tych czynnościach możemy przystąpić do wylewania płyty grzewczej. Jastrych wylewany bezpośrednio na ułożone wężownice, wypełnione wodą, pod ciśnieniem 0,3Mpa.

W budownictwie mieszkaniowym wykonujemy wylewki wytrzymujące obciążenie 24 N/m², typu pływającego czyli nie związane z konstrukcją stropu, ścian. Grubość warstwy jastrychu mierzona od powierzchni izolacji do jego górnej powierzchni winna wynosić 66 mm co daje 50 mm przykrycie rury Hep₂O średnicy 16mm. Typowe wylewki cementowe wykonujemy z mieszanki piasku, cementu, wody oraz plastyfikatora. Plastyfikator ma na celu zmniejszenie ilości wody, co bezpośrednio zwiększa wytrzymałość na obciążenia i zmniejsza skurcz. Wpływa też na polepszenie właściwości plastycznych zaprawy, szczelność przylegania do rury i optymalny odbiór ciepła oraz zwiększa przewodność cieplną materiału płyty grzewczej.

Podawanie jastrychu należy wykonywać tak, aby nie uszkodzić ułożonych rur. Jastrych w danym pomieszczeniu powinien być wykonany w sposób ciągły, bez przerw w ciągu jednego dnia. Przy robotach tych, temperatura otoczenia nie może być niższa od +5^oC. Nie można dopuścić do zamarznięcia lub podgrzewania jastrychu w czasie wiązania. Po 28 dniach należy przystąpić do stopniowego nagrzewania jastrychu o 5 stopni każdego dnia, aż do osiągnięcia temperatury eksploatacji. Po wykonaniu rozruchu należy sporządzić protokół.

W przypadku włączenia ogrzewania bez zastosowania tej procedury nastąpi gwałtowne odparowanie wilgoci resztkowej wywołane szokiem termicznym, co może prowadzić do powstania w podkładzie dużych skurczy, a w efekcie do powstania pęknięć. Pęknięcia te mogą się przenosić na posadzki ceramiczne, powodując pękanie, odspajanie terakoty.

Innym rozwiązaniem jest zastosowanie anhydrytowych wylewek samopoziomujących. Charakteryzuje je wysoki współczynnik przenikania ciepła i brak pęcherzy powietrza co przyspiesza nagrzewanie płyty grzewczej. Technologia ta pozwala też na zmniejszenie otuliny rury grzewczej do zaledwie 35mm. Bardzo płynna konsystencja nadaje im naturalne właściwości samopoziomujące, co daje równe i gładkie powierzchnie pod dalsze roboty wykończeniowe.

Do układania okładzin podłogowych muszą być użyte materiały, które wytrzymują temperaturę pracy płyty grzewczej. Okładziny podłogowe powinny być dokładnie przyklejone na całej powierzchni do podłoża klejami wytrzymałymi na wysokie temperatury. Innym warunkiem stosowania okładzin podłogowych jest wartość oporu cieplnego, która nie powinien być większy od 0,15 [(m² _* K) /W] . Przed ułożeniem okładziny, podłoże (wylewka) musi być sezonowane. Sezonowanie rozpoczyna się 28 dni po wylaniu podłoża. Temperatura zasilania nie powinna przekroczyć 35°C, a skoki temperatury nie powinny być większe niż 5°C. Przed układaniem (po 7 dniach sezonowania) ogrzewanie należy redukować poprzez dzienne obniżanie temperatury o 5°C do poziomu 15°C - 18°C. Na tak przygotowanej płycie grzewczej układamy okładzinę. Temperatura 15°C - 18°C nie powinna ulegać zmianom w przeciągu 3 dni po ułożeniu okładziny. Po tym okresie temperatura zasilania ogrzewania podłogowego może być podwyższona o 5°C dziennie, aż do osiągnięcia temperatury maksymalnej roboczej. Przed ułożeniem materiał stosowany na wykładzinę podłogową powinien być przechowywany w temperaturze 18°C w ciągu 48 godzin.

Materiały użyte do układania podłogi na płycie grzewczej powinny być dopuszczone przez producenta do stosowania w ogrzewaniu podłogowym i posiadać znak:

Uwaga! Stosowanie klejów bitumicznych (lub na bazie bitumu) jest zabronione.